jetleg

vanaf 6 uur vanochtend zit ik mijn mails bij te werken en doe nu een poging tot een aanvulling op ons verslag. Jullie lezen het al: jetlag!
De terugreis is eigenlijk goed verlopen: tegenwind waardoor wij een uur langer naar Londen hebben gevlogen,
de nodige turbulentie,
in Londen was het vliegtuig nog niet gereed en het weer was slecht dus een uur langer wachten,
dan heb je tijd om het verslag bij te werken,
helaas geen vrije verbinding.
Als laatste wind in de rug dus toch 10 minuten eerder in Dusseldorf!

Over het weerzien vertel ik verder niks, je laat je eigen fantasie maar werken.

Hoe weinig de foto's vertellen over deze twee weken, wordt alleen maar duidelijker als ik vertel over onze reis. De kleine indrukken en de samenhang van gebeurtenissen is moeilijk in beeld en woord neer te leggen.
Ik heb begrepen dat de gemaakte filmpjes niet zijn overgekomen.

Picassa heb ik ook gedownload. Hier is de link naar de foto's: http://picasaweb.google.nl/ludopeters/Terugreis

of megabyte sensei nu trots is?

ik ga nog even proberen te slapen

Feestverslag?!

Zo, over 4 uur gaat de wekker weer om ons op te maken voor de reis huiswaarts. De laatste trainingen waren wederom zeer de moeite waard, en Shimizu Sensei verraste ons laatste 45 minuten met een bokken training. Daarna hebben we de laatste afscheidswoorden gesproken op de training, voordat we onze lidmaatschapspassen uitgereikt kregen.

Deze passen waren volgens Shimizu Sensei gelijkwaardig aan de Nederlandse reispas, dus volgend jaar kunnen weer naar Japan met bovenstaande foto. Overigens moet dit wel nog thuis worden doorgesproken! Waarvan akte.

Na de training zijn we met de Servische sectie gaan eten in ons favoriete restaurant Mecha Libre, waar de schrijver 2 caiparihna's en een onduidelijke ananas cocktail nuttigde, de rest hield het bij Beeru, in goed Nederlands bier. Het eten was overigens ook erg lekker!

Daarna moesten Milan en Dragan hard rennen om de laatste trein te halen, ik heb me duizendmaal geexcuseerd (sumimasen!!!) omdat ze morgenvroeg weer op de ochtendtraining dienen te verschijnen (zij moeten vanwege de reistijd om 04:30 opstaan....) Uiteindelijk naar het rockcafe op de hoek gegaan om een laatste pot dart te spelen.

Dit cafe is zeker de moeite waar wanneer je eens in Tokyo bent. Op een grote flatscreen hebben we de vorige keer een video van PSV tegen Barcelona gezien (Champions Leage 1996) en vandaag video's van David Bowie and the Spiders from Mars, T-Rex, Roxy Music en Hall and Oates, orginele opnames van, jawel, Musik Laden!

Na twee Jameson Whisky voor mij en Beeru voor mijn buurman, gaan we nu tevreden 3,5 uur slapen, natuurlijk niet voordat we even contact hadden met onze geliefden thuis.

Het volgende berichtje komt over zo'n 19 uur uit London, ook daar hadden ze gratis Internet. Voor nu dank ik mijn buurman voor het openstellen van zijn WIFI verbinding, smakelijk eten en tot gauw!

Opmaken voor de laatste training

Gigabyte sensei begint langzaam enige gevoelens van trots richting mij te tonen, nu ik zelfstandig inlog en foto's upload.
De plaatjes zijn van mijn laatste tuin bezoek. Een compleet anders ingerichte tuin uit de Edo periode, dan de vorige tuinen.
Eindelijk een schoon openbaar toilet. In tegenstelling tot wat wij in de dojo meemaken, zien op straat, de openbare gebouwen en de metro's, is het met het openbaar toilet minder gesteld.

Reclamenmakende joggers kom je niet tegen in de tuinen, wel een koppel dat de vissen zo uit de hand voert.
Vooral de rust trekt mij naar de tuinen. Deze indruk wens ik vast te houden, maar naast mij zit iemand die over feesten praat. (Jazeker feesten! is het commentaar op de achtergrond)
Wij laten het jullie nog weten, eerst nog zweten en een paar emotionele momenten (partir c'est mourir un peu). Dan nog een aantal blanke uren, reizen en onze geliefden lekker knuffelen.

Kokoro

Twee dagen geleden was ik in een souvenier winkel waarna ik van de eigenaresse spontaan een klein geschenk kreeg, een kaartje met daarop het Japanse karakter kokoro, dat zoiets betekent als met het hart luisteren, of tegemoet komen.

Vandaag was ik in ons favoriete restaurant Mecha Libre, waar iemand aan de bar zat, die later bleek barman te zijn van Dune, een bar in ons district Sangenjaya. Hij luste zelf ook wel iets, getuige de lege cocktail glazen die voor hem stonden, en bestelde een fles gekoelde chardonny,5 glazen, 3 voor het personeel, 1 voor hem zelf en 1 naar later bleek voor mij.

Nu was het al een bijzondere ervaring om om 15:00 's middags in Tokyo wijn te drinken met 4 onbekende mensen, nog bijzonderer was het om te horen dat hij mijn kokoro kon waarnemen. Mijn Japans is niet erg goed, maar toevallig dat woord kon ik er toch wel uithalen na het geschenk uit de winkel. Hij was nu al de tweede die met kokoro op de proppen kwam.

Toen ik ietwat verbaasd terug naar het appartement liep, kwam mij een Japanner tegemoet met een knal orange trainingsjack en zwarte leeuw, met het opschrift Nederland 1974.

Volgens mij worden het nog bijzondere laatste uren.....

De laatste 24 uur in Tokyo

Om 11:00 lokale tijd beginnen onze laatste 24 uur in Tokyo. Wat kun je daarin nog allemaal doen? Ludo is op dit moment een tuin aan het bekijken, en ik heb net nog wat presentjes voor vanavond na de training gehaald. Zometeen electronisch de plaatsen voor de terugvlucht reserveren, en natuurlijk deze weblog bijwerken. Daarna de koffer inpakken, en kijken hoeveel kleren etc. buiten de koffer overblijven.....

De afgelopen twee weken waren een heel bijzondere ervaring. De Japanners zijn toch verassend opener dan vantevoren gedacht. De etikette bevalt mij erg goed, je weet hoe je je moet gedragen, en dat is wel zo handig in een vreemd land. Verder wordt er erg veel aandacht aan presentatie geschonken, en alles wat je eet, in laat pakken etc. ziet er werkelijk fantastisch uit.

De trainingen waren, en zijn, van een bijzonder hoog niveau, iedere dag 3 tot 4 uur trainen is mij (behalve de eerste 2 dagen) erg meegevallen. Ik hoop de intensiteit en geest mee te kunnen nemen naar Nederland, en wellicht hoopt de etikette Sensei dat ook een beetje van zijn lessen worden overgebracht. Dus allemaal goed je dogi wassen en lekker ruiken!

Om mij in te kunnen stellen op de Nederlandse tijd heb ik Ludo al voorgesteld om vanavond maar eens goed te gaan feesten, zodat we tijdens de vlucht terug alleen maar kunnen slapen. Hij heeft nog niet enthousiast gereageerd, maar zoals gezegd, ik heb nog 24 uur om hem te kunnen overtuigen :-)

Ik hoop over 39 uur iedereen die me lief is in de armen te kunnen sluiten, en tot die tijd krijgen jullie misschien nog wel een feestverslag uit de hoofdstad van Japan.

Tot gauw, en een hele fijne dag toegewenst vanuit het verre Japan.

Nog maar drie eenheden

Helaas is het aftellen begonnen. Vanavond, dinsdag, hebben wij getraind. morgen de laatste drie eenheden; géén ochtendtraining.
Ditmaal heeft sensei veel verteld. Birgit heeft in de pauzes het meeste vertaald. De rode draad was duidelijk: geen vorm zonder inhoud, liever inhoud zonder vorm. En dat betekent trainen, trainen en nog meer trainen. Niet als een zichzelf herhalende oefening, maar met de budo geest.

Als toetje van de training hebben wij beiden nog met Watenabe sensei shiho nage geoefend. Denk niet dat wij het nu kunnen!
Tijdens het douchen heeft hij ons uitgenodigd om tempoera te gaan eten. Dennis kende zijn etiquette (duidelijke vooruitgang) en zorgde ervoor dat het glas saké van Watenabe gevuld bleef. Deze op zijn beurt verzorgde Dennis. Hierdoor is ons avondje darten niet doorgegaan.
Toch hadden wij deze ervaring niet willen missen.

Bij jullie is het nu middag, wij gaan slapen. Welterusten.

sensei Gigabyte

Naast mij zit sensei Gigabyte. Hij heeft voor mij een account aangemaakt nadat hij een bericht had gepubliceerd onder mijn naam. Volgens hem was dat mijn fout en zoals het hoort heb ik al glimlachend mijn hoofd gebogen onder het mompelen van duizend excuses. In ieder geval heeft hij in al zijn wijsheid, om te voorkomen dat ik nog fouten maak op de account van zijne verhevenheid zelf, mij toegestaan om op een eigen account te werken.

Ja, ik heb gisteren dik verloren met darten. Zeker nadat Dennis nieuwe pijlen gekocht had, kon ik hem niet meer volgen. Het blijkt dat twee weken training hem goed doen, nu nog het aikido!

Het lijkt erop dat deze blog in een pennentwist gaat ontaarden. Voor alle duidelijkheid: de aanwezigheid van Dennis hier in Tokyo heeft positief bijgedragen aan het welslagen van mijn reis. Over de training heeft hij al geschreven. Nu is hij mij aan het bewerken om ook in Roermond met ochtendtrainingen te beginnen. Zijn gedachten gaan uit naar 6.00 uur zodat iedereen nog op tijd op het werk kan zijn. Drie keer per week lijkt hem voldoende om het animo te testen. Ik ben blij dat mijn hoofd leeg is en ik even hierop niet reageer in afwachting van jullie enthousiaste reacties.

Hier is het dinsdagochtend 9.45 uur, ook van mij een mooie dag gewenst. Hopenlijk zijn de mensen in Roermond niet wakker geschrokken van Dennis zijn plannen.

Laatste ochtendtraining

Zojuist de laatste ochtentraining gehad, en het gaat nu langzaam richting huis. De eerste presentjes zijn uitgewisseld, Ludo kreeg een hele mooie mini-kamiza van Sato Sensei.

Nagai Sensei verzorgde deze keer de training, met in het programma 20 minuten ikkyo, 15 minuten irimi nage, om vervolgens de laatste 10 minuten nikkyo te trainen. Zo kom je denk ik wel tot Shoshin, de beginnersgeest. Ludo had na gisteravond vooral te maken met Mushin, de lege geest (danwel leeg hoofd)!

Wellicht moest hij ook de teleurstelling van de dartavond verwerken (Asahi Beer voor Ludo, en voor mij een caiparihna ter overwinning), dit maal kansloos van het bord geveegd! Gelukkig kan Ludo nu ook zelf berichten publiceren, ik wacht met spanning zijn antwoord af :-)

Na de training lekker bij Starbucks koffie gedronken en een broodje genuttigd. Vanuit Starbucks kun je mooi een aantal zebra overgangen bekijken, en wat opvalt is dat Japanners net zo rijden als Nederlanders. In Nederland heb je af en toe het geluk om over te kunnen steken op een zebra omdat er toevallig een auto stopt, in Japan kun je dat vergeten.

Dit viel me de eerste dag al op, toen ik naar het warenhuis aan de overkant probeerde te geraken, en na een aantal dagen koffie drinken lijkt het er op dat je op een zebra vogelvrij bent. Vandaar dat de mensen hier liever oversteken bij een stoplicht.

Zo, ik ga de was wassen, en proberen mijn koffer in te pakken. Ludo heeft uit voorzorg al een trolley gekocht, ik zelf wil eerst zoveel mogelijk in mijn koffer stouwen, om dan eens te kijken waar ik uitkom.

Voor jullie welterusten danwel goedemorgen, vanuit Tokyo aan iedereen een prettige dag gewenst!

simpel blond of grijs en comfortabel

Dennis vindt dat ik zelf moet kunnen inloggen.
hiertoe heeft hij mij al drie keer uitgenodigd, echter mijn wachtwoord, inlognaam enz. heb ik vergeten. Ook de procedure is mij ontschoten. Mijn standaard procedure is: vraag het aan Dennis. Zijn antwoord is RTFM!! Wat dat mag betekenen? Volgens mij heeft hij honger, dus laten wij maar gaan. Smakelijk, voor jullie lunch bij ons Thais!

Tuinen

Zoals eerder vermeld, zijn onze interesse niet altijd hetzelfde. Zondag tijdens onze interne dartcompetitie hebben wij dan ook besloten dat Dennis alsnog naar Niko zou gaan en Ludo een bezoek aan een tweetal tuinen zou brengen.
Maandagochtend vroeg rammelde de wekker te vergeefs voor Dennis. Het darten had teveel van zijn energie gevraagd. Ludo hoefde niet ver te reizen en genoot van een iets langere nachtrust.

Na een stevig ontbijt, een groet aan Dennis die nog sliep, heb ik de metro genomen richting twee totaal verschillende tuinen slechts één kilometer van elkaar verwijderd. De foto's zeggen weinig. Hoe is het mogelijk om in een wereldstad met lawaai een plek van rust te creeeren. Het is alsof je na het betalen van de entree, ergens tussen de 1,5 en 2 euro, een deken van rust over je krijgt. Het ene plaatje is nog mooier dan het andere, herfstkleuren in alle schakeringen. Diverse vogels zingen tussen de bladeren. In het water zwemmen traag karpers en schilpadden. De japanner zelf tekent, geniet of werkt aan het verder verfraaien van de tuin.
Uiteraard weer een paar foto's genomen.

Relax your shoulders and move those hips!

Tijdens ons 10-jarig bestaan wist Lilian van onze vereniging Pascal Olivier te verleiden tot een dans met de legendarische woorden 'Relax your shoulders and move those hips!'.

Wat ik toen niet wist, maar nu ondertussen wel, is dat Lilian zo kan beginnen als trainer in de Tendokan. De afgelopen dagen fijn nikkyo geoefend, en dat werkt dus alleen als je schouders ontspannen zijn en je je heupen gebruikt.... Ik heb vaak aan Lilian teruggedacht tijdens de trainingen, en misschien op het laatst dan ook eindelijk een beetje gedanst.

Verder is het ukemi werk hier erg belangrijk, en ben ik er op gewezen dat ik nog een lange weg te gaan heb. Elk detail wordt hier meteen opgemerkt, en terug herleid naar de bron. Afgelopen vrijdag was mijn eerste yudansha training, en ik was niet zo ontspannen, om niet te zeggen een beetje bang. Merkbaar in mijn heup-inzet: een klein beetje te veel naar achteren, maar blijkbaar genoeg om op te merken. Sato Sensei heeft mij na de training dan ook hier een en ander over verteld. Erg leerzaam.

Vandaag weer nikkyo geoefend in de ochtendtraining, en hier heeft Watanabe Sensei mij laten voelen dat ik net iets te vroeg bewoog voor het afslaan. Wederom erg leerzaam en confronterend.

Overigens heeft het vele wassen blijkbaar geholpen, Takahashi Sensei heeft mij tijdens de yudansha training tot twee maal toe aangetikt, maar vandaag kreeg ik te horen dat ik er als een viking bij liep met die baard van drie dagen. Dat wordt dus wassen en vooral ook scheren de komende dagen!

Zaterdag was de dag van de cultuur, een nationale feestdag waarop de meeste zaken gesloten zijn inclusief de dojo, zodat we een extra dagje vrij hadden. In Meiji Jingu was een een groot feest met oude gevechtskunsten, waar Ludo op bezoek is gegaan, en ik ben door Tokyo gereisd om de laatst electronische snufjes te bekijken. Verder kwam de nostalgie ook nog even om de hoek kijken toen ik zag dat Sega hier nog steeds voet aan de grond heeft met arcades die druk bezocht worden. Sega was de tweede spelcomputer die mijn broertje en ik thuis hebben gespeeld, na de Atari 2600. Helaas was Sega later op de games markt een zachte dood gestorven, althans, dat dacht ik. Gelukkig zag ik dat Sega dus nog steeds alive en kicking is in Tokyo!

Van de afgelopen dagen zijn 245 foto's gemaakt, die nu op de weblog worden gezet. Een 'best of' komt er natuurlijk nog, maar je kunt ondertussen alle hoogte- en dieptepunten weer bekijken op: http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis

Oh ja: er zijn nu eindelijk ook foto's bij van een gevulde dojo, vandaag na de ochtendtraining.

Tot gauw, en wederom vele groeten uit Tokyo!

Gezamelijke Japandag!

Even voor alle helderheid, tot nu toe hebben wij samen onze avonturen gedeeld op de weblog. De teksten zijn ontsproten uit onze beide geesten. Toch hebben wij besloten deze innige samenwerking op zaterdag voor 24 uur te onderbreken. We hopen dan ook zondag twee duidelijk verschillende verhalen te kunnen presenteren. Boeiend en op een eigen wijze.

Vandaag zijn we zoals gewend, samen op pad gegaan en vinden jullie dan ook hieronder ons eenduidig verslag. Na een korte welverdiende nachtrust, Dennis moest immers zijn geliefde onderwerp uitgebreid publiceren, Ludo echter heeft in alle vertrouwen zijn ogen gesloten en Morpheus begroet.

Jee wat een waardeloze lange zin met veel bijzinnen.

Na de eerste training zijn we uitgenodigd door Sensei om de dag verder met een verassingsprogramma door te brengen. We hebben ontbeten op de mat (rijst met curry en yoghurt met Aloa Vera, jawel, Aloa Vera). Met permissie van de Sensei hoefde Ludo zijn bordje niet leeg te eten.

Sensei had de auto van Nagai Sensei geleend, aangezien we met natuurlijk Shimizu Sensei, Kenta, Birgit, Milan, Dragan, en ons beiden op pad gingen. We hoefden niets mee te nemen, alles was geregeld. Na ongeveer anderhalf uur bereikten we de eerste plek van bestemming. Het landschap was indrukwekkend. Na een korte wandeling door een tempelcomplex zijn we doorgereden om boekweit noodles te eten. Ludo hoefde zijn bordje weer niet leeg te eten.

Na deze smaakvolle maaltijd hebben we een kleine spijsverteringswandeling gemaakt door een veld met pampasgras. Het hoogtepunt van de dag hebben we een kwartier later bereikt. Kenta had Sensei ingeseind dat wij geinteresseerd waren in een ervaring van ee echt Japans Spa gebeuren. Van deze ervaring zijn slechts een beperkt aantal foto's beschikbaar, omdat wij niet weten wie de beelden bekijkt. Nog net op tijd bereikte Kenta zijn jeugdtraining. Om 6 uur plaatselijke tijd waren we zelf aan de beurt voor de gebruikelijke 3 sessies. In tegenstelling tot de voorgaande dagen begon Dennis al te zweten in de kleedkamer; hij was zijn transparatiedoekje vergeten! En hij was er toch zeker van overtuigd dat ook vandaag de etikette Sensei hem als uke zou benaderen (wat dus ook gebeurde).

Sleeping with the locals

De grootste hobby van de Japanners is het slapen in de metro. Ludo heeft dit goede gebruik overgenomen en wordt nu wel eens in Tokyo slapend aangetroffen. Overigens is dit in tegenstelling tot Nederland, een ontspannende en veilige bezigheid. Zo ben ik in Nederland al slapende in een trein een telefoon kwijtgeraakt, hier ben ik door medepassagiers er op gewezen dat mijn portefeuille uit mijn broekzak was gevallen, op de plek waar ik net was opgestaan om uit de metro te stappen. Kom daar maar eens om in Amsterdam!

De tweede dag met Shimizu Sensei was indrukwekkend. De training stond deze keer in het teken van mushin, met een leeg hoofd trainen, niks te anticiperen of te verwachten. Gemakkelijk gezegd, natuurlijk moeilijker gedaan. Ga maar lekker met twee aanvallers aan weerszijde die allebei aan je armen hangen ontspannen een shio nage uitvoeren....

Ook ki en awase waren de laaste drie kwartier (en natuurlijk de twee trainingseenheden ervoor) weer erg belangrijk, een Frans olijvenbroodje en een half litertje vers fruitsap bleek toch net even iets te weinig om 3 x 45 minuten lichamelijk fit te blijven. Maar toch blijft dit punt voor mij een leerzame ervaring. Er zit dan eenmaal niets anders op om correct te bewegen en je centrum te gebruiken.

Verder hebben we vandaag de was gedaan en via Skype met het thuisfront gebeld. Verschillende mensen in de dojo hebben al opgemerkt dat er een bepaalde droger in de wassalon alleen maar geld slikt om er daarna snel mee op te houden, vandaag was ik in de gelukkige omstandigheid om te ontdekken om welke wasdroger dat nou ging. Gelukkig had ik wel als goed Nederlander net tegenover een voordeel verpakking waspoeder gehaald (385 Yen).

Ik vond namelijk dat het waspoeder in de automaat (50 yen) niet lekker ruikt, en belangrijker, ook niet erg schoon wast. Nou is lekker ruiken en schoon de laatste tijd erg belangrijk voor mij geworden. Met angst en beven loop ik namelijk iedere dag de dojo binnen, me welbewust van het feit dat er zich een etikette Sensei in de dojo bevindt, die iedere inbreuk op de etikette meteen signaleert, en corrigeert.

Een dogi die er niet helemaal lekker uitziet is genoeg voor een onderhoud met de etikette Sensei, voor een incorrecte groet heb je sowieso meteen een aantal lieden om je heen die je er fijntjes op wijzen hoe het wel moet, en geen doekje bij je om je transparatie mee af te vegen? Ik hoop dat ik met een welriekende dogi de etikette Sensei in ieder geval iets milder kan stemmen.

Zonder gekheid: het is geen slechte zaak om iemand in je dojo te hebben die je blijft wijzen op een correcte houding. Het confronteert je op de eerste plaats met jezelf en je onvolkomenheden, en vooral met hoe je daar mee wenst om te gaan. Dit is natuurlijk een strijd met je ego, en was het daar in aikido nou niet allemaal om te doen? Ik ben de etikette Sensei dan ook erg dankbaar, en in gedachten op zoek naar een passend geschenk voor hem. Alleen nog even opzoeken hoe ik dat geschenk moet verpakken en aanbieden :)

Nou, eigenlijk wil ik nog heel veel schrijven vandaag, want de afgelopen training heeft mij bijzonder veel energie gegeven. Helaas zegt mijn verstand dat ik moet gaan slapen, want zoals gewoonlijk begint de volgende training weer over 6 uurtjes.

De foto-log is met mijn kaartje bijgewerkt, het zijn er niet erg veel en van het bezoek aan kamakura gisteren, morgen zal ik weer eens wat uit de heup gaan schieten.

Heel veel groeten uit Tokyo, en ik hoop jullie allemaal weer snel te zien.

Voor wie de link nog steeds niet heeft opgeslagen: http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis/

De meester aanwezig

Een dag vol verrassingen: een uitnodiging van waka-sensei voor een uitstapje naar een zen tempel en de terugkeer van onze sensei.
Voor de indrukken van het bezoek aan de Engaku-Ji verwijzen wij naar de nieuwe foto's.

Na een week afwezigheid was vandaag Shimizu sensei weer in zijn dojo. Het effect was overweldigend. De training, toch meer dan goed ingevuld door de diverse leraren, werd aangescherpt. "Awase" en "inzet van Ki" waren de sleutelwoorden. Wij hadden eveneens het gevoel dat Shimizu ook de puntjes op de spreekwoordelijke I plaatste voor de leraren.

Compleet gesloopt, moe, voldaan en sentimeel gestemt zoeken wij het bed.
Dromend, rustend en..... snurkend. Welterusten.

http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis

Dagje vrij!

Vandaag hebben we iets te lang geslapen na ons bezoek aan Chad en het dartcafe gisteren. Vervolgens hebben we onze geplande dagtrip gemaakt naar Shiodome, een wijk van Tokyo met contrastrijke bezienswaardigheden. Zo stap je uit in een hypermodern metro station, midden in een splinternieuw zakencentrum georiënteerd op het media segment, en even later sta je in een park dat als paleistuin voor verschillende Shoguns heeft gediend.

Na onze ogen goed de kost te hebben gegeven, zijn we onze dogi's gaan wassen in de buurt van het appartement. Tegenover de wassalon bevindt zich een eethuisje, dat wellicht niet voorbij de smaakpolitie zal komen. Toch was het daar goed toeven onder een genot van een biertje en een kop ramen soep.

Vervolgens was het tijd om de was te drogen, en terwijl de droger liep, onze dartkunsten weer te beoefenen in het cafe even verderop. Ludo heeft voor de tweede dag achter elkaar weer gewonnen. Desondanks samen weer gezellig de was opgehaald, kaartjes geschreven en de foto's bijgewerkt.

Nu is het tijd om te gaan slapen, over 5 uurtjes kunnen we weer aan de ochtendtraining beginnen.....

Heel veel groeten uit Tokyo, de foto-log is weer bijgewerkt op http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis

Dojo onderhoud

Wat natuurlijk een enorme luxe in de tendokan is, is het aantal hoog gegradueerde trainers dat dagelijks mee traint en de trainingen verzorgen. Zo krijgt iedereen maximale aandacht en wordt er heel erg scherp gelet op de etikette en algemene verzorging van de dojo.

Aan het einde van iedere training is het bijna vechten om een poetsdoekje om de tatami mee schoon te maken. Mensen die te langzaam waren wenden zich beschamend af, en wachten totdat iemand terug komt om zijn doekje in te leveren.

Uiteraard wordt er ook veel nadruk op etikette gelegd. Zo krijgt iedereen wel een aanwijzing wanneer er niet correct gegroet wordt bij binnenkomst van de dojo, of bij het verlaten ervan (bij binnenkomst knielend groeten, bij het verlaten ervan staande). Misschien zit hier nog wel een diepere betekenis achter, dat ga ik morgen even vragen.

Verder is Kenta voortdurend bezig met het repareren van de dojo. Lampjes uitdraaien, de afvoer van de douche controleren, en vuilnis weggooien die achter een wandje vandaan kwam!

Dit alles maakt iedere training weer bijzonder.

Lees hieronder hoe we de dag verder doorkwamen!

Even rust

Na gedane training is het goed rusten. In een wereldstad als Tokyo wil dat niet zeggen dat je niks doet. Wel hebben wij het even rustig aangedaan met ons verslag. Inmiddels hebben wij onze eerste totaal ervaringen met de uitgebreide japanse keuken. Aan de rand van de visafslag staan voor kleine restaurantjes rijen mensen die door hun aanwezigheid aangeven dat zij vertrouwen heben in de kookkunsten van de baas of zijn schoonmoeder. Wij, hongerig na de ochtend training en de reis naar de haven, kozen voor een klein restaurantje, zonder rij voor de deur en lege plaatsen. Onze reisleidster, bij de meeste Tendoryu aikidoka bekend, had meer dan voldoende vertrouwen in de man achter de bar. Slechts weinige hebben een spraakwaterval die groter is dan onze barman die eveneens een beetje spaans beheerst. Het eten was voortreffelijk, sashimi voor Dennis en gekookte tonijn met soja voor Ludo. De prijs was nog geen 10 euro per persoon. Uit eten is hier goed te doen.
Onze eerste echte vrije middag hebben wij slenterend door het Meji-jingu park doorgebracht. 's Avonds zijn wij "per toeval" terecht gekomen in de bar van Chad. Deze japanner exploiteert een bar van 5 bij 4 meter met ieder avond live muziek. Omdat hijzelf beschikt over een geweldige jazz stem, rijkelijk drinkt en graag het aanwezige publiek vermaakt, is het voor elke artiest bijna onmogelijk het eigen programma te spelen. Veel aansprekende improvisatie!

Nieuwe foto's en filmpjes te vinden op: http://picasaweb.google.nl/dennis.lemon/JapanReis

Ja Sensei, ik ben ontspannen!

Vandaag moest ik op de mat aan Jos denken, toen hij mij op een woensdag er op wees dat ik toch echt niet ontspannen stond te oefenen. 'En maar roepen in Japan, "ja Sensei, ik ben heel ontspannen". Nee, nee Dennis, je arm hou je....' Wie Jos kent kan zich wel voorstellen hoe e.e.a. werd uitgelegd.

Vandaag na een ochtendtraining om 6:30 plaatselijke tijd, en 2 keer 45 minuten avondtraining, kon ik in de laatste sessie alleen nog maar proberen zonder kracht te werken, want die had ik niet meer.

Vervolgens komt Yasuhiko Sato naar me toe en zegt: "You have got to train more relaxed'. Flashback en een vooruitziende Jos in een en hetzelfde moment.

Training is hier overigens van een bijzonder hoog niveau. Alle leraren zitten op een en dezelfde lijn, en helpen je voortdurend door individueel te corrigeren. Daarbij maakt het niet uit wat voor niveau je (denkt) bereikt te hebben. De sfeer is gewoonweg zeer bijzonder, en vanwege de intensieve training gecombineerd met de hoeveelheid ervan, kom je jezelf continue tegen.

En jezelf tegenkomen blijkt toch iedere keer weer een mooie en bijzondere ervaring te zijn.

Banana Split

Vandaag stond in het teken van het bijkomen en het inrichten. Om 10:00 uur was de supermarkt open. We stonden natuurlijk al eerder aan de deur, samen met de andere Europeanen. Net als bij ons was de supermarkt te vinden in de onderste verdieping. Het is verbazendwekkend met hoeveel tekens eenvoudige artikelen als sla en melk aangeduid kunnen worden. Toch is het ons gelukt een winkelwagen met dat wat ons hart begeerde te vullen.

Bij de kassa bleek de aanwezige dame te beschikken over een goede zangstem, en zong zij ieder artikel, waarbij ze driftig op de kassa het bedrag aansloeg. Opeens hoorden wij een valse noot. Totaal onmogelijk was het feit dat wij de euvele moed gehad hadden om een tros bananen te splitsen. Het bleek voor ons onmogelijk te zijn om het pand te verlaten zonder de andere helft van de tros.

Gelukkig bleven we blij van gemoed aangezien we ook wisten dat wij de plaatselijke middenstand de dag van te voren gesteund hadden door rijkelijk te veel te betalen voor niet een vrucht (want dat kan niet) maar meteen maar een heel mandje mee te nemen.

Voor de mensen die zich afvragen, waarom schrijven ze dit allemaal op: het blijkt dat ook Japans bier heel lekker is!

Wat betreft de training kunnen we alleen maar weer constateren dat aikido 1 groot nadeel heeft: je moet veel opstaan. Vier trainingseenheden van drie kwartier hebben er toe geleid dat wij ons meer bewust zijn van onze strakke billen (de Musculus Gluteus Maximus) en de welgevormde bovenbeenspieren (de Musculus Femoris Quadriceps). Daarbij blijft drinken een must.

PS: niet noodzakelijk water, tot morgen!

Nieuwe foto's op http://picasaweb.google.nl/dennis.lemon/JapanReis

De eerste overrompeling

Of je het nou stompzinnig of intelligent kijken wilt noemen, in ieder geval schieten de Japanners je te hulp, als je als toerist op een kaart kijkt. Je voelt je dan ietwat overrompelt, wanneer een vriendelijke, gebrekkig Engels sprekende en diep buigende Japanner je de weg duidelijk maakt.

Om 3 uur in de middag hadden wij de Tendokan gevonden. Gevoelsmatig was het voor ons nog midden in de nacht. Maximaal 5 uur slaap, een zwaar Engels ontbijt in een plastic bakje met aluminium afgedekt. Natuurlijk willen we niet dat onze lezers enige gevoelens van medelijden krijgen. We hebben onze eigen keuzes bepaalt en we nodigen jullie dan ook uit om te genieten van de impressie foto's van ons appartement.

Het geluid moet je je maar voorstellen als een 24-urig verblijf op een Duitse vrije dag bij de inrit van het Outlet Center. Nu we het toch over Duitsers hebben: Dieter, Eckhard, Marcus, Christian, Peter Nawrod en Oliver zijn ook hier. Tevens twee gasten uit Servië: Mika en Dragan. En natuurlijk is Birgit ook aanwezig.

Terwijl we dit updaten eten wij een Frans broodje hamkaas en drinken (let op) een blikje warme koffie uit een automaat die ons eveneens voorziet van koud water. Deze automaten tref je elke 100 meter op straat aan. Dus 5 op de weg naar de dojo.

Bekijk de foto's op: http://picasaweb.google.nl/dennis.lemon/JapanReis

.....and then free your mind:

Countdown has begun

After verifying with his staff that Shimizu Sensei actually is in Tokyo and able to teach once we arrive, we have booked a flight for October 23th. Counting days has begun!

I have briefly met Shimizu Sensei in the beginning of March at the seminar in Moers, and was introduced by my teacher. He still remembered me from a seminar in Montenegro which I attended a couple of years ago. Sensei told this in a very neutral, I guess Japanese way, so I am not sure if this is a positive or negative thing. We'll see when we get there!

Carnaval Maastricht

Next to aikido I also play samba percussion. We had a good time in Maastricht at the carnaval, and somebody posted a video of that on youtube. So I have a second goal in my preparation of our journey to Tokyo: find a samba batucada group in Tokyo and play along!

In preparation

Welcome to the Mushin weblog. In time this will record our preparations and journey to Tokyo, Japan. During our time in Japan, it will also serve as a bulletinboard for friends and relatives, with presumably posts in different languages. Please enjoy our thoughts and reflections on Tendoryu Aikido, training and life in general!


Rainbow Bridge and Tokyo Tower