De grootste hobby van de Japanners is het slapen in de metro. Ludo heeft dit goede gebruik overgenomen en wordt nu wel eens in Tokyo slapend aangetroffen. Overigens is dit in tegenstelling tot Nederland, een ontspannende en veilige bezigheid. Zo ben ik in Nederland al slapende in een trein een telefoon kwijtgeraakt, hier ben ik door medepassagiers er op gewezen dat mijn portefeuille uit mijn broekzak was gevallen, op de plek waar ik net was opgestaan om uit de metro te stappen. Kom daar maar eens om in Amsterdam!
De tweede dag met Shimizu Sensei was indrukwekkend. De training stond deze keer in het teken van mushin, met een leeg hoofd trainen, niks te anticiperen of te verwachten. Gemakkelijk gezegd, natuurlijk moeilijker gedaan. Ga maar lekker met twee aanvallers aan weerszijde die allebei aan je armen hangen ontspannen een shio nage uitvoeren....
Ook ki en awase waren de laaste drie kwartier (en natuurlijk de twee trainingseenheden ervoor) weer erg belangrijk, een Frans olijvenbroodje en een half litertje vers fruitsap bleek toch net even iets te weinig om 3 x 45 minuten lichamelijk fit te blijven. Maar toch blijft dit punt voor mij een leerzame ervaring. Er zit dan eenmaal niets anders op om correct te bewegen en je centrum te gebruiken.
Verder hebben we vandaag de was gedaan en via Skype met het thuisfront gebeld. Verschillende mensen in de dojo hebben al opgemerkt dat er een bepaalde droger in de wassalon alleen maar geld slikt om er daarna snel mee op te houden, vandaag was ik in de gelukkige omstandigheid om te ontdekken om welke wasdroger dat nou ging. Gelukkig had ik wel als goed Nederlander net tegenover een voordeel verpakking waspoeder gehaald (385 Yen).
Ik vond namelijk dat het waspoeder in de automaat (50 yen) niet lekker ruikt, en belangrijker, ook niet erg schoon wast. Nou is lekker ruiken en schoon de laatste tijd erg belangrijk voor mij geworden. Met angst en beven loop ik namelijk iedere dag de dojo binnen, me welbewust van het feit dat er zich een etikette Sensei in de dojo bevindt, die iedere inbreuk op de etikette meteen signaleert, en corrigeert.
Een dogi die er niet helemaal lekker uitziet is genoeg voor een onderhoud met de etikette Sensei, voor een incorrecte groet heb je sowieso meteen een aantal lieden om je heen die je er fijntjes op wijzen hoe het wel moet, en geen doekje bij je om je transparatie mee af te vegen? Ik hoop dat ik met een welriekende dogi de etikette Sensei in ieder geval iets milder kan stemmen.
Zonder gekheid: het is geen slechte zaak om iemand in je dojo te hebben die je blijft wijzen op een correcte houding. Het confronteert je op de eerste plaats met jezelf en je onvolkomenheden, en vooral met hoe je daar mee wenst om te gaan. Dit is natuurlijk een strijd met je ego, en was het daar in aikido nou niet allemaal om te doen? Ik ben de etikette Sensei dan ook erg dankbaar, en in gedachten op zoek naar een passend geschenk voor hem. Alleen nog even opzoeken hoe ik dat geschenk moet verpakken en aanbieden :)
Nou, eigenlijk wil ik nog heel veel schrijven vandaag, want de afgelopen training heeft mij bijzonder veel energie gegeven. Helaas zegt mijn verstand dat ik moet gaan slapen, want zoals gewoonlijk begint de volgende training weer over 6 uurtjes.
De foto-log is met mijn kaartje bijgewerkt, het zijn er niet erg veel en van het bezoek aan kamakura gisteren, morgen zal ik weer eens wat uit de heup gaan schieten.
Heel veel groeten uit Tokyo, en ik hoop jullie allemaal weer snel te zien.
Voor wie de link nog steeds niet heeft opgeslagen: http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten