Sleeping with the locals

De grootste hobby van de Japanners is het slapen in de metro. Ludo heeft dit goede gebruik overgenomen en wordt nu wel eens in Tokyo slapend aangetroffen. Overigens is dit in tegenstelling tot Nederland, een ontspannende en veilige bezigheid. Zo ben ik in Nederland al slapende in een trein een telefoon kwijtgeraakt, hier ben ik door medepassagiers er op gewezen dat mijn portefeuille uit mijn broekzak was gevallen, op de plek waar ik net was opgestaan om uit de metro te stappen. Kom daar maar eens om in Amsterdam!

De tweede dag met Shimizu Sensei was indrukwekkend. De training stond deze keer in het teken van mushin, met een leeg hoofd trainen, niks te anticiperen of te verwachten. Gemakkelijk gezegd, natuurlijk moeilijker gedaan. Ga maar lekker met twee aanvallers aan weerszijde die allebei aan je armen hangen ontspannen een shio nage uitvoeren....

Ook ki en awase waren de laaste drie kwartier (en natuurlijk de twee trainingseenheden ervoor) weer erg belangrijk, een Frans olijvenbroodje en een half litertje vers fruitsap bleek toch net even iets te weinig om 3 x 45 minuten lichamelijk fit te blijven. Maar toch blijft dit punt voor mij een leerzame ervaring. Er zit dan eenmaal niets anders op om correct te bewegen en je centrum te gebruiken.

Verder hebben we vandaag de was gedaan en via Skype met het thuisfront gebeld. Verschillende mensen in de dojo hebben al opgemerkt dat er een bepaalde droger in de wassalon alleen maar geld slikt om er daarna snel mee op te houden, vandaag was ik in de gelukkige omstandigheid om te ontdekken om welke wasdroger dat nou ging. Gelukkig had ik wel als goed Nederlander net tegenover een voordeel verpakking waspoeder gehaald (385 Yen).

Ik vond namelijk dat het waspoeder in de automaat (50 yen) niet lekker ruikt, en belangrijker, ook niet erg schoon wast. Nou is lekker ruiken en schoon de laatste tijd erg belangrijk voor mij geworden. Met angst en beven loop ik namelijk iedere dag de dojo binnen, me welbewust van het feit dat er zich een etikette Sensei in de dojo bevindt, die iedere inbreuk op de etikette meteen signaleert, en corrigeert.

Een dogi die er niet helemaal lekker uitziet is genoeg voor een onderhoud met de etikette Sensei, voor een incorrecte groet heb je sowieso meteen een aantal lieden om je heen die je er fijntjes op wijzen hoe het wel moet, en geen doekje bij je om je transparatie mee af te vegen? Ik hoop dat ik met een welriekende dogi de etikette Sensei in ieder geval iets milder kan stemmen.

Zonder gekheid: het is geen slechte zaak om iemand in je dojo te hebben die je blijft wijzen op een correcte houding. Het confronteert je op de eerste plaats met jezelf en je onvolkomenheden, en vooral met hoe je daar mee wenst om te gaan. Dit is natuurlijk een strijd met je ego, en was het daar in aikido nou niet allemaal om te doen? Ik ben de etikette Sensei dan ook erg dankbaar, en in gedachten op zoek naar een passend geschenk voor hem. Alleen nog even opzoeken hoe ik dat geschenk moet verpakken en aanbieden :)

Nou, eigenlijk wil ik nog heel veel schrijven vandaag, want de afgelopen training heeft mij bijzonder veel energie gegeven. Helaas zegt mijn verstand dat ik moet gaan slapen, want zoals gewoonlijk begint de volgende training weer over 6 uurtjes.

De foto-log is met mijn kaartje bijgewerkt, het zijn er niet erg veel en van het bezoek aan kamakura gisteren, morgen zal ik weer eens wat uit de heup gaan schieten.

Heel veel groeten uit Tokyo, en ik hoop jullie allemaal weer snel te zien.

Voor wie de link nog steeds niet heeft opgeslagen: http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis/

De meester aanwezig

Een dag vol verrassingen: een uitnodiging van waka-sensei voor een uitstapje naar een zen tempel en de terugkeer van onze sensei.
Voor de indrukken van het bezoek aan de Engaku-Ji verwijzen wij naar de nieuwe foto's.

Na een week afwezigheid was vandaag Shimizu sensei weer in zijn dojo. Het effect was overweldigend. De training, toch meer dan goed ingevuld door de diverse leraren, werd aangescherpt. "Awase" en "inzet van Ki" waren de sleutelwoorden. Wij hadden eveneens het gevoel dat Shimizu ook de puntjes op de spreekwoordelijke I plaatste voor de leraren.

Compleet gesloopt, moe, voldaan en sentimeel gestemt zoeken wij het bed.
Dromend, rustend en..... snurkend. Welterusten.

http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis

Dagje vrij!

Vandaag hebben we iets te lang geslapen na ons bezoek aan Chad en het dartcafe gisteren. Vervolgens hebben we onze geplande dagtrip gemaakt naar Shiodome, een wijk van Tokyo met contrastrijke bezienswaardigheden. Zo stap je uit in een hypermodern metro station, midden in een splinternieuw zakencentrum georiënteerd op het media segment, en even later sta je in een park dat als paleistuin voor verschillende Shoguns heeft gediend.

Na onze ogen goed de kost te hebben gegeven, zijn we onze dogi's gaan wassen in de buurt van het appartement. Tegenover de wassalon bevindt zich een eethuisje, dat wellicht niet voorbij de smaakpolitie zal komen. Toch was het daar goed toeven onder een genot van een biertje en een kop ramen soep.

Vervolgens was het tijd om de was te drogen, en terwijl de droger liep, onze dartkunsten weer te beoefenen in het cafe even verderop. Ludo heeft voor de tweede dag achter elkaar weer gewonnen. Desondanks samen weer gezellig de was opgehaald, kaartjes geschreven en de foto's bijgewerkt.

Nu is het tijd om te gaan slapen, over 5 uurtjes kunnen we weer aan de ochtendtraining beginnen.....

Heel veel groeten uit Tokyo, de foto-log is weer bijgewerkt op http://picasaweb.google.com/dennis.lemon/JapanReis

Dojo onderhoud

Wat natuurlijk een enorme luxe in de tendokan is, is het aantal hoog gegradueerde trainers dat dagelijks mee traint en de trainingen verzorgen. Zo krijgt iedereen maximale aandacht en wordt er heel erg scherp gelet op de etikette en algemene verzorging van de dojo.

Aan het einde van iedere training is het bijna vechten om een poetsdoekje om de tatami mee schoon te maken. Mensen die te langzaam waren wenden zich beschamend af, en wachten totdat iemand terug komt om zijn doekje in te leveren.

Uiteraard wordt er ook veel nadruk op etikette gelegd. Zo krijgt iedereen wel een aanwijzing wanneer er niet correct gegroet wordt bij binnenkomst van de dojo, of bij het verlaten ervan (bij binnenkomst knielend groeten, bij het verlaten ervan staande). Misschien zit hier nog wel een diepere betekenis achter, dat ga ik morgen even vragen.

Verder is Kenta voortdurend bezig met het repareren van de dojo. Lampjes uitdraaien, de afvoer van de douche controleren, en vuilnis weggooien die achter een wandje vandaan kwam!

Dit alles maakt iedere training weer bijzonder.

Lees hieronder hoe we de dag verder doorkwamen!

Even rust

Na gedane training is het goed rusten. In een wereldstad als Tokyo wil dat niet zeggen dat je niks doet. Wel hebben wij het even rustig aangedaan met ons verslag. Inmiddels hebben wij onze eerste totaal ervaringen met de uitgebreide japanse keuken. Aan de rand van de visafslag staan voor kleine restaurantjes rijen mensen die door hun aanwezigheid aangeven dat zij vertrouwen heben in de kookkunsten van de baas of zijn schoonmoeder. Wij, hongerig na de ochtend training en de reis naar de haven, kozen voor een klein restaurantje, zonder rij voor de deur en lege plaatsen. Onze reisleidster, bij de meeste Tendoryu aikidoka bekend, had meer dan voldoende vertrouwen in de man achter de bar. Slechts weinige hebben een spraakwaterval die groter is dan onze barman die eveneens een beetje spaans beheerst. Het eten was voortreffelijk, sashimi voor Dennis en gekookte tonijn met soja voor Ludo. De prijs was nog geen 10 euro per persoon. Uit eten is hier goed te doen.
Onze eerste echte vrije middag hebben wij slenterend door het Meji-jingu park doorgebracht. 's Avonds zijn wij "per toeval" terecht gekomen in de bar van Chad. Deze japanner exploiteert een bar van 5 bij 4 meter met ieder avond live muziek. Omdat hijzelf beschikt over een geweldige jazz stem, rijkelijk drinkt en graag het aanwezige publiek vermaakt, is het voor elke artiest bijna onmogelijk het eigen programma te spelen. Veel aansprekende improvisatie!

Nieuwe foto's en filmpjes te vinden op: http://picasaweb.google.nl/dennis.lemon/JapanReis

Ja Sensei, ik ben ontspannen!

Vandaag moest ik op de mat aan Jos denken, toen hij mij op een woensdag er op wees dat ik toch echt niet ontspannen stond te oefenen. 'En maar roepen in Japan, "ja Sensei, ik ben heel ontspannen". Nee, nee Dennis, je arm hou je....' Wie Jos kent kan zich wel voorstellen hoe e.e.a. werd uitgelegd.

Vandaag na een ochtendtraining om 6:30 plaatselijke tijd, en 2 keer 45 minuten avondtraining, kon ik in de laatste sessie alleen nog maar proberen zonder kracht te werken, want die had ik niet meer.

Vervolgens komt Yasuhiko Sato naar me toe en zegt: "You have got to train more relaxed'. Flashback en een vooruitziende Jos in een en hetzelfde moment.

Training is hier overigens van een bijzonder hoog niveau. Alle leraren zitten op een en dezelfde lijn, en helpen je voortdurend door individueel te corrigeren. Daarbij maakt het niet uit wat voor niveau je (denkt) bereikt te hebben. De sfeer is gewoonweg zeer bijzonder, en vanwege de intensieve training gecombineerd met de hoeveelheid ervan, kom je jezelf continue tegen.

En jezelf tegenkomen blijkt toch iedere keer weer een mooie en bijzondere ervaring te zijn.

Banana Split

Vandaag stond in het teken van het bijkomen en het inrichten. Om 10:00 uur was de supermarkt open. We stonden natuurlijk al eerder aan de deur, samen met de andere Europeanen. Net als bij ons was de supermarkt te vinden in de onderste verdieping. Het is verbazendwekkend met hoeveel tekens eenvoudige artikelen als sla en melk aangeduid kunnen worden. Toch is het ons gelukt een winkelwagen met dat wat ons hart begeerde te vullen.

Bij de kassa bleek de aanwezige dame te beschikken over een goede zangstem, en zong zij ieder artikel, waarbij ze driftig op de kassa het bedrag aansloeg. Opeens hoorden wij een valse noot. Totaal onmogelijk was het feit dat wij de euvele moed gehad hadden om een tros bananen te splitsen. Het bleek voor ons onmogelijk te zijn om het pand te verlaten zonder de andere helft van de tros.

Gelukkig bleven we blij van gemoed aangezien we ook wisten dat wij de plaatselijke middenstand de dag van te voren gesteund hadden door rijkelijk te veel te betalen voor niet een vrucht (want dat kan niet) maar meteen maar een heel mandje mee te nemen.

Voor de mensen die zich afvragen, waarom schrijven ze dit allemaal op: het blijkt dat ook Japans bier heel lekker is!

Wat betreft de training kunnen we alleen maar weer constateren dat aikido 1 groot nadeel heeft: je moet veel opstaan. Vier trainingseenheden van drie kwartier hebben er toe geleid dat wij ons meer bewust zijn van onze strakke billen (de Musculus Gluteus Maximus) en de welgevormde bovenbeenspieren (de Musculus Femoris Quadriceps). Daarbij blijft drinken een must.

PS: niet noodzakelijk water, tot morgen!

Nieuwe foto's op http://picasaweb.google.nl/dennis.lemon/JapanReis

De eerste overrompeling

Of je het nou stompzinnig of intelligent kijken wilt noemen, in ieder geval schieten de Japanners je te hulp, als je als toerist op een kaart kijkt. Je voelt je dan ietwat overrompelt, wanneer een vriendelijke, gebrekkig Engels sprekende en diep buigende Japanner je de weg duidelijk maakt.

Om 3 uur in de middag hadden wij de Tendokan gevonden. Gevoelsmatig was het voor ons nog midden in de nacht. Maximaal 5 uur slaap, een zwaar Engels ontbijt in een plastic bakje met aluminium afgedekt. Natuurlijk willen we niet dat onze lezers enige gevoelens van medelijden krijgen. We hebben onze eigen keuzes bepaalt en we nodigen jullie dan ook uit om te genieten van de impressie foto's van ons appartement.

Het geluid moet je je maar voorstellen als een 24-urig verblijf op een Duitse vrije dag bij de inrit van het Outlet Center. Nu we het toch over Duitsers hebben: Dieter, Eckhard, Marcus, Christian, Peter Nawrod en Oliver zijn ook hier. Tevens twee gasten uit Servië: Mika en Dragan. En natuurlijk is Birgit ook aanwezig.

Terwijl we dit updaten eten wij een Frans broodje hamkaas en drinken (let op) een blikje warme koffie uit een automaat die ons eveneens voorziet van koud water. Deze automaten tref je elke 100 meter op straat aan. Dus 5 op de weg naar de dojo.

Bekijk de foto's op: http://picasaweb.google.nl/dennis.lemon/JapanReis